Wat is de betekenis van diverse symbolen?

Afgebroken zuil: symbool van het einde van het aardse leven dat vaak plotseling toeslaat. De zuil komt voor op grafstenen en als grafteken zelf.

Bloem (of geknakte bloem): de bloem staat voor de ziel. Bloemen openen hun hart naar het zonlicht, zoals ook de mens zijn ziel opent voor God. De Bijbel noemt de bloem het beeld van de vergankelijkheid van het aardse en de kortstondigheid van het mensenleven. (Jesaja 40:8)

Duif: symbool van de liefde, onschuld en eenvoud. In de christelijke traditie is de duif symbool voor de verloste ziel van de overledene. Zittend op een grafsteen symboliseert een duif de ziel van de overledene, die krachten verzamelt voor zijn reis naar de hemel.

Fakkel: de omgekeerde, brandende fakkel was al voor de oudheid symbool van het geloofde leven en attribuut van de dood. De brandende fakkel verwijst naar (hernieuwd) leven (wederopstanding).

Korenaren: symbool van Christus, het Brood des Levens en van de eucharistie of het Avondmaal.

Lelietje van Dalen: symbool van Christus als brenger van heil en het evangelie.

Olijftak: de olijfboom is symbool van gerechtigheid, vrede en vroomheid en Gods zorg voor Zijn kinderen.

Palmtak: de palmtak was een attribuut van de godin van de overwinning, Victoria en symboliseert de overwinning op de dood. De christenen namen het over als teken voor hen die gestorven waren. In de christelijke kunst was de palmtak symbool voor de overwinning op de dood door en in Christus. In de katholieke liturgie verwijst de palmtak naar de intocht van Jezus in Jeruzalem.

Roos: In de christelijke symboliek verwijst de roos naar Maria en het lijden van Christus. De vijf blaadjes van de roos worden in verband gebracht met de vijf wonden van Christus en zijn daarmee ook symbool voor het martelaarschap. In de huidige betekenis verwijst zij naar liefde en vergankelijkheid. Een geknakte roos verwijst naar het door de dood afgebroken leven, vaak voor (te) jong gestorvenen.

Treurwilg: symbool van rouw en verdriet. De hangende takken symboliseren de tranenstroom die in de aarde verdwijnt. Voor de Germanen was de wilg het symbool van de dood. In de onderwereld waren uitgestrekte wilgenbossen, waar de doodsgoden woonden.

Vogel: vogels zijn in het algemeen symbool van het bovenaardse, het nauwelijks bereikbare en van de vrijheid waarnaar de ziel streeft. Vogels worden ook, afhankelijk van de soort, gezien als doodsboden. Kraaien, bijvoorbeeld, kondigen met hun gekras een sterfgeval aan. In de prehistorie (op rots- en grot- tekeningen) werd de ziel vaak afgebeeld als een vogel.

Met dank aan Ubel Medema, beheerder begraafplaats gemeente Haren

Voor meer bloemen symboliek, kijk dan op de site: http://www.voorbeginners.info/bloemen/symboliek.htm